در معبرپر رهگذر زندگی پر دغدغه ی ماشینی که ما از آن تحت عنوان روزگار پر از گرفتاری یاد می کنیم پرسشی همواره بی پاسخ باقی می ماندکه: آیا ما همانیم که هستیم؟؟؟ پدری دلسوز وزحمتکش ومادری همواره نگران،والدینی همیشه تلاشگر برای نیکبختی فرزند کابوس شبهای ما نگرانی از آینده فرزند ماست وقصه شبهای کودکانمان ،خاطرات تلخ ناکامیهای گذشته ی ما . در کوچه های این معبر ،گاه فرشته نجاتی از پنجره های نیمه باز زندگی برایمان دست تکان می دهدکه همان مهارت زندگی است. از هر سنخی که باشیم در حرفه ی خود مهارت لازم را داریم،در هر جایگاه اجتماعی ،هر نقشی که ایفا می کنیم ،مهارت وتخصص در آن حرفه اولین کارت افتخاری است که به سینه خود می چسبانیم ،اما در باب مهارت زندگی چه؟ آیا در طی طریق لبریز از کامیابی وناکامی جاده ای به نام زندگی،گواهینامه معتبر داریم؟ پاسخ به این سوال را به خودمان واگذار می کنیم. در زیرفهرستی از شرایط لازم اخذ این گواهینامه آمده است،بخوانیم وخود را آزمون کنیم. *هنر« نه »گفتن تشخیص موقعیت لازم وضروری در پاسخ مثبت ویا منفی به تقاضای دیگران
*برخورد مناسب ومتناسب با شرایطی كه همراه با فشار روانی می باشند . شرایط استرس زا را نمیتوان از زندگی آدمی تفریق کرد،اما نحوه ومیزان مقابله با این شرایط در انسانهای مختلف است که تعریفی صحیح از وجود یا عدم وجود چنین مهارتی را ارائه می کند.
*یافتن چند راه حل مفید برای حل یک مسئله. یکی از علائم بهره هوشی بالا پیدا کردن راه حل به طرق مختلف عقلانی برای یک مسئله است. ما که نمی خواهیم فرزندانمان ما را فردی کم هوش تلقی کنند.
*اولویت بندی بین خوب ،خوبتر وبد،بدتر این مهارت درست مثل این است که از بین چندین شیرینی مورد علاقه اجازه داشته باشیم فقط یکی را انتخاب کنیم ویا مجبور باشیم از بین چند داروی تلخ وناخوشایند خوراکی وتزریقی حتماً یکی را برگزنیم .در این شرایط چه کرده ایم.اگر فرزند مادر چنین شرایطی قرار گیرد چگونه به او کمک خواهیم کرد.
*ایجاد تفاوت بین ایثار وبلاهت ایثار واژه ای است که خود معرف وبیانگر کنه معنای ژرف زیبای خود است اما وقتی در یک استکان به قدر یک پارچ آب بریزیم . ایثار است یا بلاهت؟
*پذیرش خطاهای خود وعذرخواهی به موقع این اصل که انسان جایزالخطاست.شامل حال ماهم می شود وخطای ما فقط در مقابل مقام بالاتر از خودمان نیست. گاهی در مورد فرزندانمان دچار خطا می شویم ،پوزش واقرار به اشتباه موجب عدم رشد احساس گناه در آنان می شود.
*مهارت ارتباط با دیگران ارتباط با دیگران به نحوه صحیح ،یعنی قبول تفاوت های فردی میان افراد واز سوی دیگر سازگاری با محیطی لبریز از تفاوتها وسازگاری از نظر پیاژه.روانشناس بزرگ،یعنی بهره هوشی بالا. * مهارت شجاعت اقرار به نادانسته ها وپیگیری برای یادگیری آنها ولواین که بخواهیم از فرزندمان یاد بگیریم. *حذف اصل مقصر یابی در شرایط استرس زا ومشکلات روزمره در هنگام بروز یک مشکل بین چرایی وجود آن وچگونگی حل آن ،چگونگی حل در اولویت است.پس از حل یک مسئله ،با درایت در جهت پیشگیری به وجود چرایی آن بپردازیم.
*مهارت ابراز علاقه به افراد خانواده این مهارت می تواند با یک حضور به موقع برای صرف نهار یا شام با همه اعضای خانواده ،یا تدارک یک سفر کوتاه مدت ،حتی یکروزه ،به محل مورد علاقه همسر وفرزندانمان ،ویا به خاطر داشتن مناسبتهای مورد علاقه واهمیت آنان باشد. در پایان برای حسن ختام بد نیست داستان کوتاه زیر را بخوانیم. نفر اول کنکور در یکی از استان ها،بعد از گذشت چند ماه از شروع تحصیلش در دانشگاه ،برای پدر ومادر خود چنین نوشت:من از زحمات وتلاش های شما که در حق من انجام دادید،ممنونم ولی ای کاش می دانستید که زندگی فقط تحصیل نیست.من در این جا به یک دوست نیاز دارم ،ای کاش روش (نه) گفتن به بسیاری از نابهنجاری های زندگی را به من می آموختید.من در این جا به زندگی کردن نیازمندم ،ای کاش مهارت های زندگی کردن را به من تعلیم می دادید.من در این جا به ارتباط با دیگران وتوانایی صحبت کردن در جمع نیاز دارم،ای کاش راههای حضور در جمع را آموزش می دادید.من از سد کنکور گذشتم ولی پشت دیوار زندگی گیر کرده ام،چون راه ورود به آن را هیچ کس به من نیاموخت. پورپهلوانكارشناس ارشد روانشناسي
کلیه حقوق این پایگاه برای مجتمع آموزشی غیرانتفاعی فرهنگ محفوظ است. Copyright 2008. Farhang Department, FarhangDep.Ir, All Right Reserved
گروه : 
